Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ηρώ Νικοπούλου: "Πολυετής χηρεία"



Φουσκώνει ανάλαφρα τη νύχτα
το σεντόνι στην αδειασμένη θέση της
κι αυτός πλάι του πολύ προσέχει
δεν μετατοπίζεται χέρι δεν απλώνει
δαγκώνει δίπλα του είκοσι χρόνια το κενό

κάθε βράδυ μονάχος πλέει πάνω του
δεμένος σε μονό κανό και
περιμένει ώσπου να ξημερώσει
το διπλό κρεβάτι του τον απειλεί
μέσα στην νάρκη του μη κατά λάθος
πέσει στην άδεια θέση

Για μεγαλύτερη ασφάλεια
πέταξε το διπλό τους πάπλωμα
κουβέρτα μονή αγόρασε εφηβική
Τώρα πια στα ογδόντα του
μ’ αυτήν σκεπάζεται κι αναστενάζει
μέσα στον ύπνο του ελαφρά
από αόρατη θανάτου κλινοπάλη.


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα