Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αλεξάνδρα Στελλάκη: "Άψυχη ψυχή"


Στα κτητικά μεσάνυχτα μπρος τα σεντόνια
                                που στην τσαλάκα βουτηγμένα κείτονται
είμαι μισός
και στο ποτήρι του καφέ που πνίγεται σε άτυχα υπολείμματα
το λίγο ακόμα γέμισμα μου ψάχνω

Τρύπες δικές σου και δικές μου αναπαράσταση πια δε ζητούν
ζυγώνουν η μια πλάι στην άλλη
σε κάποιο ράφι που
σε περίμενε έρμαιο και κείνο

Αγκομαχώ σε δρόμο κατρακύλας
με χέρια που ψάχνονται
μήπως και κρατούν ακόμη άθελα τους
λίγη πεταμένη υπεκφυγή

Αρχαίο το πάθος
της ανάστασης που άφησες
και αν δεν έχεις φίλη την επιστροφή
εχθρό μου δεν σε κάνω


Σχόλια

Δημοφιλή ποιήματα του μήνα