Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Mαρία Kουλούρη: "Mυκήνες"

Το μεσημέρι στον ελαιώνα Ακούγαμε τη ζέστη και τις φωνές Κάποιοι λέρωναν τις παλάμες τους Μάζευαν αδικημένους καρπούς Έτρεχαν να προλάβουν την πείνα της γης Ο χρόνος χτυπούσε τα στομάχια τους Και εκείνοι τα δέντρα Χρυσή βροχή πότιζε τους σκυμμένους συλλέκτες Ώσπου στο τέλος άδειαζαν τα κλαδιά Και τότε έπιανα δουλειά εγώ Μέχρι το βράδυ Κρεμούσα παγίδες στους γυμνούς κορμούς Ύστατη ελπίδα για εκείνο το βλέμμα σου

(από τη συλλογή "Ρολόγια και άλλοι χτύποι", εκδ. Μελάνι, 2015)
Πρόσφατες αναρτήσεις

Mαρία Aρχιμανδρίτου: "Kαιρού χειμώνα"

Κι έπεφταν Απαλές μαύρες νιφάδες Που δεν έλιωναν Μονάχα πέτρωναν επάνω στην ψυχή της Και στο μισό πικρό χαμόγελο Χαρά αυθάδης χάσκει τώρα ημιτελής Το τράνταγμα φυλάγοντας στα σωθικά Φουσκονεριάς που ανέβασε Κακός καιρός στα χείλη.


(από τη συλλογή "Ηλίου Φάος", εκδ. Ostracon, 2015)


Xρυσή Kαρπαθιωτάκη: "Nύχτα δέκα στίχων"

η νύχτα απόψε με παραμονεύει
παραφυλά τον ύπνο μου τη σκέψη νύχτα διπρόσωπη τυφλή σακατεμένη διπλά προδίδει κι αγαπά διπλά δαγκώνει βρέφος φασκιώνει τ’ όνειρο μου στο σεντόνι
βέρα μου σφίγγοντας στο δάχτυλο ματώνει έφηβη σέρνει τη ψυχή μου στην αγχόνη νύχτα διπρόσωπη τυφλή σακατεμένη παραφυλά τον ύπνο μου τη σκέψη
η νύχτα απόψε που παραμονεύει

Δέσπoιvα Παπαδήμου: "Γεvιές μακριά"

Και η δικιά σου αρχή Είναι κοντά στο τέλος μου.
Μια ζωή Από κλωστή είναι κρεμασμένη Και μια ψυχή Στα δύο μοιρασμένη.
Μήπως και νοιώθω αλλιώς εγώ Από σένα; Είν’ ο καθρέφτης Που μου θύμισε τι ήθελα να πω.

(από τη συλλογή "Ουσία μετουσίωσης", εκδ, Ερωδιός, 2012)



Διοvύσης Kαρατζάς: "Λάθος ορισμός"

Δοκίμασε να λύσει σταυρόλεξo στον ύπνο του. Σε τρισδιάστατες λέξεις χώρεσε καταιγίδες και ολόσωμα χάδια. Κάποτε μπλέχτηκε σ’ αινίγματα κι έγειρε κατάκοπος σε απορίες. Όταν ξύπνησε, θυμήθηκε μόνο πως όλη νύχτα πάλευε να περάσει στα όνειρά της.

Εύα Σταματοπούλου: "Έκρηξη σιωπής"

 Στον πατέρα μου

Αγροικάω Κρυφακούω – θροΐσματα και ψιθύρους Στους ελαιώνες της νιότης μου Αναζητώ ψηλαφώντας Την εικόνα Την παρουσία σου Μα –φευ!- λείπεις Μια έκρηξη σιωπής Διαδέχεται τ’ όνειρο που 'ρθε Στην ξώπορτα μας σαν εφιάλτης Τον ζω ή με ζει; Να ελπίζω ή να μην; Κι όλο σε αναζητώ Μα η έρημος γύρω μου δεν βγάζει κιχ! Αφουγκράζομαι Μα δεν ακούγονται καρδιακοί παλμοί Ή άλλη υλική απόδειξη Απόδειξη ότι σε έχω Και ότι δεν τρέφω  δεσμό με ένα όνειρο - Μια πνοή ανέμου - Έναν άνθρωπο - Εσένα, Πατέρα Η έκρηξη αρχίζει από την καρδιά Του καθρέπτη Και απλώνεται ολούθε γύρω μας Σιωπή – να σ’ εξαντλήσω Ή θα μου φέρεις καλά μαντάτα; Ότι ζει, ότι έχει πάει ταξίδι εδώ κοντά Ότι η σιωπή δεν είναι συνενοχή και βασκανία
Και πάλι αυτή η αβυσσαλέα σιωπή Εκρήγνυται Απ’ τα μάτια Τα χείλη Το μέτωπο Κι σαν φτάσει στην καρδιά Την πιάνει πολυλογία
Αφου

Aντιγόνη Bουτσινά: "O κήπος με τα λάθη"

Είχε φυτρώσει μες στο σπίτι του ο κήπος με τα λάθη ώσπου μια μέρα, πήρε το μεγάλο κλαδευτήρι "δεν πάει άλλο", είπε και βάλθηκε να κόβει τ’ αγριόχορτα.
Όταν τελείωσε γύρισε να κοιτάξει
μα από παντού έμπαινε κίτρινη η έρημος.

(από τη συλλογή "Το λάθος ποίημα", εκδ. Μελάνι, 2012)

Mαρία Σκουρολιάκου: "Δελτίο συμβάvτωv"

Βρέχει   θανατηφόρες παιδικές χαρές. ΗΜεσόγειοςξερνάει μετανάστες . Δυο φίλοι αποχωρίζονταιστην άσφαλτο με πορφυρό μαντήλι στην καρδιά τους.
Στο χάρτη ολοκαυτώματαψυχές καθώςτου ήλιου οι καταδότες παρελαύνουν. Χέρια που αλλάζουνεχαρτονομίσματα νεκρά. Σκάφη που αναζητούν χαρτιάαξιοπλοΐας.
Κάνειπολλούς βαθμούςντροπή. Κιηάνοιξη πεσμένη καταγής να την κλωτσούνδιάττοντες αστέρες. Άνοιξη καρφωμένηστο σταυρό μεςτοθλιμμένοπίνακα τουΕλ Γκρέκο.

(από τη συλλογή ''Χρώμα Αύριο'', 2015)    

Nτίνος Xριστιανόπουλος: "Eνός λεπτού σιγή"

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά, έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας, ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας, έστω και μία φορά; Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή για τους απεγνωσμένους;

(από τη συλλογή "Ανυπεράσπιστος Καημός")

Hρώ Nικοπούλου: "Έξω"

Έξω λες έξω από το χρόνo χνούδι λευκό που στροβιλίζεται του κλέφτη κολλάει στα μαλλιά στα ρούχα και στα βλέφαρα υδρατμού λευκό σεντόνι στο δυτικό μπαλκόνι του σχολείου πέπλο ημιδιάφανο της Αίγινας κρυψώνα
Όμως πάει καιρός τα παιδικά επιφωνήματα αναπηδούνε στην αυλή και μ’ ένα κόκκινο παλμό ανυψώνονται φωνήεντα τώρα αντηχούν κενά
Μπαλόνια ταξιδεύουν στον αέρα αγάλματα αμίλητα πολύ ακίνητα αγέλαστα που αυλίζονται στη νύχτα μυστικά ορίζοντας τις μέρες μας
Και πλέον ψιχαλίζει τις αυγές πικρά και πεινασμένα κελαηδίσματα κι όμως εσύ επιμένεις έξω Πες μου πώς βγαίνεις πώς από χρόνος γίνεσαι Καιρός;

(από τη συλλογή "Το πριν και το μετά την παύλα", εκδ. Γαβριηλίδης, 2018)